Omzeggens 52 jaar zonder enige onderbreking was ik rechtstreeks verkozen als parlementslid. Wellicht in die vorm een soort unicum in onze Belgische geschiedenis. Naast de vele andere lijsten waarop ik kandidaat was – gemeente, provincie, Europa – bleken 22 nationale verkiezingen hiervoor nodig.
Op die meer dan een halve eeuw veranderden de tijden, gewoonlijk in een opbouwende richting.
Bezorgdheid voor inspraak, onderwijs, sociale voorzieningen maar ook een stijgend begrip dat een gezonde economie, welvaart en dus welzijn aanbracht.
De ruime betrekking van vrouwen bij de schare verkozenen, het weze in steden en gemeenten, provincies, gewesten en gemeenschappen, federaal en Europees, was verdiend en welkom. Weliswaar om deze noodzakelijke gelijkberechtiging in kansen sneller te bekomen werden “kunstmatigheden” noodzakelijk. Een nogal strikte ingreep in de samenstelling van de lijsten van verkozenen: eerst een derde voor het ander geslacht, daarna de helft, en finaal in de twee eerste van elke lijst – door het systeem de grote kanshebbers om verkozen te worden – een verschil van geslacht. Toen ik in de Kamer kwam in 1968 waren er een 10-tal vrouwen op 212 Kamerleden, nu – en terecht – is er bijna een evenwicht.
Ook in andere verkozen organen loopt het veel, veel beter, met afdwingbare regels stijgt deze gelijkberechtiging, generatie na generatie in de raden van beheer, bedrijven, openbare instanties enz.
Onderwijs – het was mijn eerste ministeriële taak in 1974-1978 – kende een uitzonderlijke uitbreiding met het opkrikken van de leerplicht tot 18 jaar. De impact van een steeds groeiende immigratiegolf verhinderde enigszins de verwachte resultaten van deze opvallende verlenging van de leerplicht. Ik heb gans mijn leven lang gepleit en blijf dit doen voor een vroegtijdige pedagogische vorming, zo aangepast mogelijk, van kinderen bij jongere leeftijd. 50 jaar geleden, onder mijn heel dringende impuls in het parlement heeft men in de peutertuinen of peuterklassen, op vrijwillige basis, kinderen vanaf 2 jaar en 6 maand toegelaten. De leerplicht daalt tot 5 jaar maar die ouderdom is nog te hoog. Het “kindergeld” blijft gekoppeld aan de aanwezigheden op school.
Het overgrote deel van de recentere migranten gezinnen brengt kinderen op reguliere basis maar naar onderwijs vanaf het 5de of het 6de levensjaar. Als gevolg, onder meer, een zeer gebrekkige kennis van de onderwijstalen, het “zitten blijven” in het lager onderwijs, en “een diplomaloosheid” bij het einde van de leerplicht op 18 jaar!
Welvaart en welzijn, ingekorte werkuren en werkweken, terecht verhoging van de koopkracht en door de liberalisering onder meer van vele dienstverleningen van de luchtvaart – één van mijn grote verwezenlijkingen bij de “Committee of Wise men” met onder meer de Aga Khan in de jaren 1993-
1995 – hebben reizen, weekends, citytrips, verplaatsingenvan jong en oud gedemocratiseerd. Terecht.
WELVAART = DEMOCRATIE
De betere verloning op het werk, de ongelooflijke inzet van onze studiecentra, onze universiteiten, opzoekingsinstituten, immigratie en uitbreiding van topbedrijven, vestiging van internationale instellingen met de vleet in ons land, ontwikkeling van een performante land- en tuinbouw, de recyclagebenadering, het optrekken van energie met nieuwe bronnen, grotendeels buiten de klassieke – zon, wind, water, waterstof, enz. – hebben ons land economisch als een dienstverlenende natie binnen- en buitenlands,
opnieuw aan de top van de wereld gebracht.
België was een klein maar “over-geïndustrialiseerd” land, in de drie eerste van de wereld in de jaren 1880 en 1914 tot de eerste grote Wereldoorlog. Toen roofden de Duitse bezetters ons land leeg!
Kortom, democratische ontwikkelingen, de ontvoogding door onderwijs, de echte participatie van eenieder aan de mogelijkheden zich democratisch uit te drukken is er, en verkozenen te worden liepen gepaard desondanks de enorme schokken van twee Wereldoorlogen met een forste stijging van welvaart en welzijn.
“De Democratie”, zoals wij deze benutten met haar flauwtes, propaganda, moeilijkheden in het tweespalk burger/kiezer en burger/verkozene, deed het goed in een Europese verband, nu 27 landen rijk Europa, structureel met open grenzen, met vrijheid en veel mensenkapitaal, industrie, uitvindende productie, doet het goed wereldwijd.
Nooit heeft ons land, zoals vele buurlanden, een zo hoogstaande peil van welvaart, vrije tijdsbesteding, onderwijs en verzorgingsmogelijkheden, mits sterke maatschappelijke beveiliging tegen de toevalligheden van het leven, gekend.
HET STOKT!
De “koude” oorlog die opnieuw voor ons deur staat – misschien is hij nooit weg geweest – de enorme impact van het Afrikaans continent, zie grote landen en volksmassa’s ten zuiden van ons Europa, is echt ontwaakt! Binnenkort 2.500.000.000 gekleurde mensen in Centraal Afrika alleen versus 500 miljoen in het georganiseerd Europa!
Democratie steeds op zoek naar zichzelf stokt wanneer welvaart krimpt.
De uitdagingen met het immens Chinese rijk, de ambities van het nog meer bevolking tellende India, de “grotere” mogendheden van Azië en, het door het verdampen van de Sovjet-Unie, het gehandicapt en gecomplexeerd Rusland, stellen uitdagende vragen. Naast een ongelooflijk wetenschappelijk en militair, maar misschien minder stabiel Noord Amerika komt er de angst van klimaatverandering, de onzekerheid
van vrede, van oorlog, de inkrimping naar bevolking toe van grote landen zoals Rusland. Europa, desondanks een forse immigratie, en Noord-Amerika met zijn drastische impact op economie, wetenschap voelen wij militaire vooruitgang van “meganaties” zoals China, naast het traag ontwikkelingsproces van Latijns-Amerika, Afrika en delen van Zuid-Oost-Azië.
Dit maakt de wereld onstabiel. Men stelt zich vragen bij het democratische bestel dat grotendeels het Europese model van leven en overleven blijft.
Met de mogelijke daling van welvaart en welzijn daalt eveneens de bezorgdheid voor democratische rechtstaten als maatschappelijke levensvorm.
De uitdagingen zijn groot, de waakzaamheid nog groter!!
Herman De Croo.
.
Herman DE CROO
Minister van Staat
Erevoorzitter van de Kamer