In 1964 had ik mijn eerste verblijf in Congo – omzeggens 5 maal Frankrijk en 80 keren België groot. Kinshasa in het toenmalig Zaïre telde blijkbaar, en het was een mooie stad met een “cité indigène” en prachtig uitgetekende lanen aan één van de mooist stromen van de wereld – met een debiet van 50.000 m³/seconde .. 396 000 inwoners. Vandaag de dag blijken er in dezelfde hoofdstad 24 miljoen mensen te leven of te overleven! En zo gaat het voor het ganse immense Congo – 5 maal meer inwoners dan bij de onafhankelijkheid.

Landbouw en energie

Mensen zoals als andere levende wezens hebben voedsel en water nodig.
Congo heeft 60% van het Afrikaans zoet water en wellicht miljoenen hectaren vruchtbare grond om een flink stuk van Afrika en de wereld te voeden.

Dit alles vraagt energie en een flink stuk verrijking van de bodem en bewaking van deze laatste.

Energie komt nog hoofdzakelijk uit petroleum, gas en steenkool… de alternatieve energiebronnen zijn relatief bescheiden en de toekomst ligt wellicht in een fel bewaakte, bijzonder naar de producten, kernenergie.

Het Midden-Oosten

Grote economieën zoals China, India, USA hebben energie nodig. Grote landbouwstaten insgelijks, maar dan onder vorm van meststoffen die de landbouwproductie optimaliseren.

De hoofdbronnen van beiden vindt men terug in het Midden-Oosten en in enkele olierijke staten zoals Venezuela, USA, Rusland enz.

Een keerpuntpunt

Fossiele energie onder diverse vormen blijft belangrijk ofschoon het capteren en transporteren van zonne-energie — grote kabels van het zonnige Afrika maar bijvoorbeeld de Europese economieën spelen nu, en nog meer later een stijgende rol.

Le droit sort du canon d’un fusil

Een cynische uitspraak van Lenin wordt vandaag meer dan ooit bewaarheid.

Wie kernenergie als wapen kan gebruiken, wie de gesofisticeerde lange en precieze afstand raketten in overvloed benut, wie de technologische informatie bezit tot de veralgemening van AI in bewapening en legerdoelen heeft macht en dus… cynisch genoeg zoals Lenin het beschreef… gelijk.

De omgekeerde regel

De burger, de kiezer in de democratieën hoopt, en terecht, dat welvaart welzijn schept voor hem en de zijnen.

De kiezer beïnvloedt finaal de politieke logica ofwel door zijn stem ofwel door zijn demonstraties. Het Midden-Oosten rijk aan wat energie en meststoffen nodig hebben speelden of spelen een machtskaart uit, dag na dag.

De militaire en strategisch sterke megastaten – USA, China, Rusland, enz. – houden zich aan de logica van de rechtstreekse of onrechtstreekse uitoefening van macht.

Europa?

Ik heb geen greintje racisme in mijn overwegingen en overtuiging maar de grote volksmassa’s van het bevolkingsrijke Afrika, de anderhalf miljard inwoners tellende landen zoals India en China wegen zwaar door in de balans van de werelds evenwichten. De crisis kennen wij…? Alles versnelt door een ongelooflijke versnelling van de technologie en binnenkort de universalisering van de A.I.

De remmen zijn zwakker dan de motoren en de vaart van de wereld laat het, dramatisch voelen. Het feodaal Europa van eeuwen terug vindt men nog •n het onderhuidse van het “democratisch nationalisme” van vandaag.

Wij zijn een menselijke minderheid in de binnenkort overbevolkte wereld. Het bewustzijn hiervan en de verdraagzaamheid in stijgende welvaart van grote delen van de wereld blijken hoopgevend.

De dramatische bewapenings- en bedreigingspogingen zich wereldwijd tegen de door oorlogservaring vredesgevoelige landen zoals deze van Europa hebben moeite om een liberaal aanvoelende mensenrechtenrijke welzijn en welvaart producerende staten de overtuigingsmacht te geven van de rede… tot wanneer het doordrongen inzicht van levensbehoud grens- en beschaving overschrijdende machtuitoefening de voorrang krijgt. Dit ten bate van de mensheid.

Optimism is a moral duty…!

Herman DE CROO

Minister van Staat

Op 1 februari 2026 overleed Françoise Desguin, echtgenote van minister van Staat Herman De Croo.

Zij was stichtend lid van het Herman De Croo Centrum in 1988 en bleef nadien steeds lid van de bestuursorganen. Françoise Desguin, die zowel filosofie als rechten had gestudeerd, had een zeer brede interesse. Binnen het Herman De Croo Centrum zou ze zich echter vooral toeleggen op het ondersteunen van de kunstprojecten. De statuten van de Stichting Herman De Croo voorzagen expliciet dat de vereniging ook actief zou zijn op cultureel terrein. 

De prijzen voor Beeldende Kunst “Mariëtte Hettema”, de internationale tentoonstelling “Antieke kant uit het privébezit van de Belgische adel”, het zijn maar enkele van de projecten die mee werden ondersteund door Françoise De Croo-Desguin. 

Bij de leden van de bestuursorganen van het Herman De Croo Centrum zal de figuur Françoise Desguin steeds mooie herinneringen oproepen. Zij was de warme en charmante gastvrouw van tientallen ochtendlijke vergaderingen ten huize De Croo in het landelijke Michelbeke. Anderzijds was Françoise de organisator van de jaarlijkse bijeenkomst van de sympathisanten van het Herman De Croo Centrum eveneens in de privé woning te Michelbeke. Het was een jaarlijks hoogtepunt waar de gastvrouw steeds wist te verrassen met allerlei zelfbereide hapjes die elk een eigen verhaal hadden. Het is een vorm van gastvrijheid die we vandaag nog weinig zien. Onze perfecte gastvrouw is er niet meer. Wat rest zijn heel veel mooie herinneringen. De Raad van Bestuur biedt dan ook aan Herman De Croo en zijn familie hun diepste gevoelens van medeleven aan. 

Met bijzondere dank aan wat Françoise voor het Centrum heeft betekend en zal blijven betekenen.