Decennia geleden was een groot deel van de volksrepubliek China, met nog steeds claims over zowel Hongkong als Taiwan, bezig aan een heel zware geboortebeperking: één kind per gezin was de bijna overal opgelegde verplichte regel.
Eén kind per gezin betekende de facto een jongetje, niet als eerste maar gewoonlijk als enig kind.
Voor het einde van deze eeuw zou,naar de voorspellingen van de Verenigde Naties, China terugvallen op 1 miljard inwoners…
Een derde minder dus.
Sindsdien mogen de ouders die het enig kind waren in hun eigen familie, reeds twee kinderen krijgen en ze opvoeden, en … een derde kind wordt nu toegelaten, zelfs aangemoedigd.
Eén van de weinig bekende neveneffecten van deze strikte en soms harde bevolkingsaangroeicontrole is de honderden miljoenen, zo vermoedt men toch, te kort aan vrouwen en… een soort “vrouwenverleiding of vrouwenroof” door Chinese mannen in de belendende Aziatische landen.
Een herkenning van elk Chinees gezicht in hun immense computerbank toont aan hoever een beschaving met moderne technologie kan omgaan.
Één enkel geval, theoretisch uitgedrukt, van Covid-19 legt een miljoenen stad organisatorisch lam: de reputatie van Coronavrij haalt het over alle andere theoretische beschouwingen.
TWEE MILJARD 500 MILJOEN MENSEN IN CENTRAAL AFRIKA
Dit cijfer werd nog niet bereikt, ver daarvan, maar ligt volgens experten en demografen onomkeerbaar vast.
De tientallen miljoenen steden, zoals bijvoorbeeld Lagos in Nigeria, zijn in opmars.
Bij mijn eerste bezoek aan Kinshasa – toen Leopoldstad – woonden er een half miljoen mensen, nu bij benadering 12 à 14 miljoen.
De urbanisering, de detribalisering, ondanks de grote stammenimpacten (als dit nog mag gebruikt worden) in vele megapolissen, op een duizelingwekkende wijze nieuwe problemen van ontworteling, verarming, en druk op grote bevolkingsstromen.
Congo, het waterkasteel van Afrika (50% van het zoete water wordt er opgevangen door stromen, rivieren, meren en wouden) … honderden miljoenen mensen die hun migrerende kuddes (naar voeding toe) begeleiden, zakken van Sub-Sahara af naar Centraal Afrika.
De gemiddelde leeftijd van de bevolking aldaar draait – globaal bekeken – rond de 18 à 22 jaar, fhankelijk van de statistische gegevens en de lengte van de periode waarover men ze berekent.
In ons georganiseerd Europa, ondanks belangrijke migratie, gewoonlijk behept met meer nakomelingen, blijven wij onder een half miljard actieve en meer en meer gevormde en productiebekwame mannen en vrouwen, waarvan de gemiddelde leeftijd stilaan het dubbele van dat van Centraal Afrika aan het benaderen is.
COVID-19
Cijfers met een impact van een catastrofe, werden bij het begin van het… in China ontsnapte virus? Aan Afrika en Latijns Amerika toebedeeld.
Latijns-Amerika, ook een demografische tijdbom.
Ze werden gelukkig niet bewaarheid. Want een pandemie is maar beheersbaar wanneer al haar locaties min of meer beheersbaar worden.
Sommigen beweren dat de veelvuldigheid van vroegere epidemieën een resistentie tot stand bracht, bijzonder in Centraal Afrika. Anderen vinden, bijzonder in Latijns-Amerika en vele andere landen dat de totale onbetrouwbaarheid van de statistieken de hoofduitleg is van wat blijkbaar een grotere weerstand tot de epidemie betekent.
VACCINATIE IS… OF IS NIET
Op basis van betrouwbare cijfers blijkt in vele Afrikaanse en Latijns-Amerikaanse landen, soms in Azië maar bijzonder in India, de vaccinatiegraad ruim onder de 3% van de bevolking te liggen; dat lijkt een bedreiging voor de wereldvaccinatie met performante uitslagen in Europa, Noord-Amerika en wellicht China, naast Australië, Japan en andere landen.
Geo-vaccinatieruimtes zijn geen dam tussen de varianten van de Covid-19, die zich wellicht in sterke mate gaan vermenigvuldigen.
Te kort door de bocht weliswaar, hoort men zeggen, wellicht terecht, dat vaccinatie naar getallen en vermenigvuldiging in de tijd, opvolging en aanpassing aan varianten, bijna wereldwijd, een hoog percentage moet bereiken, wil het insgelijks wereldwijd voelbare en noodzakelijke beschermingsfactoren ontwikkelen.
DEMOGRAFIE? BEDREIGING? OPPORTUNITEIT?
Het grootste land ter wereld, in oppervlakte – de 85 Russische republieken of bestuursvormen zijn samen in uitgestrektheid 559 keren België, een 1200 tal keren Vlaanderen, uiteraard in oppervlakte.
In bruto nationaal inkomen kan Rusland amper kampen met dit van de Benelux-landen…
Maar de bevolking vervelt: de “Kaukasische Russen” dalen in getalle, bedreigd volgens sommigen door drugs en alcohol, terwijl de zogenoemde Islamrepublieken proportioneel qua bevolkingswijze stijgen.
Wie gaat later het immense Siberië – het Katanga van het Noorden – ontginnen en beheren?
Wat gebeurt er demografisch met India, omzeggens de bevolking van China maar met een min of meer ongebreidelde uitdeining?
Wordt het ooit een titanenconflict tussen deze twee dicht bevolkste landen van de wereld, met een China dat na Afghanistan, Pakistan dicht aan de borst drukt, militair en politiek. Pakistan een soort politieke dolk in de rug van India.
EUROPA, RIJK MAAR OUD?
Ons Europa is wellicht, naar uitvindingrijkheid, technologische en menselijke vooruitgang, de vuurtoren van de wereld…
Maar naar bevolking, gepaste immigratie ten spijt, is het een technologisch groot wereldeiland aan het worden, met vooruitstrevende ideeën, gelijkberechtiging man en vrouw, open benadering van levensthema’s en het zo vrij en breed democratisch bestuur.
De dreiging van een klimatologische druk stijgt, met vandaag de dag 70 maal meer menselijke wezens dan ten tijde van de verwijzing naar de periode van Christus, met per inwoner misschien 80 à 100 keer meer noden en trekkingsrechten, op wat de aarde en het vernuft tot stand kan brengen.
Er onze jonge mensen, de nieuwe gelukkig onomkeerbare toekomstgeneratie, in een wereldburgerschapbenadering bij betrekken, is een beschavingsplicht en voor hen een trekkingsrecht
op een haalbare toekomst.
Herman DE CROO
Minister van Staat
Erevoorzitter van de Kamer